Editorial #6: Ενότητα...

Η μουσική ενώνει (;)

Ο σιωνιστής frontman των Disturbed, που υπέγραφε βόμβες οι οποίες προορίζονταν να σκοτώσουν αθώους άμαχους Παλαιστίνιους σε ανάρτησή του στα κοινωνικά δίκτυα, επανήλθε με μια πολύ «ριζοσπαστική» ιδέα. Να γίνει ένα φεστιβάλ όπου καλλιτέχνες που έχουν εκδηλώσει ανοιχτά τις πολιτικές τους θέσεις και ανήκουν σε αντίθετες πλευρές να παίξουν μαζί, ώστε η μουσική να «γεφυρώσει» τις διαφορές τους!

Χαρακτηριστικά αναφέρει τους Kid Rock, που είναι γνωστός, κλασικός βλαχο-αμερικάνος υποστηρικτής του φασίστα Τραμπ, και τον Μεξικανό Bad Bunny, που είναι στην επικαιρότητα αυτές τις μέρες λόγω της εμφάνισής του στο Super Bowl, ο οποίος προφανώς ανήκει στο αντίπαλο στρατόπεδο.

Για να το κάνω και λίγο ακόμα πιο «ριζοσπαστικό», προτείνω να πάνε ως θεατές αυτού του φεστιβάλ αποκλειστικά μέλη του IDF και της Hamas!

Καταλαβαίνουμε όλοι πως κάτι τέτοιο δε θα πήγαινε και πολύ καλά.

Όχι, η μουσική κάποιες φορές δεν ενώνει· φτιάχνεται για να διαχωρίζει τον καλλιτέχνη (και το κοινό του) από αυτό στο οποίο στέκεται απέναντι. Δεν μπορεί κάποιος που τραγουδάει για Ελευθερία, Ισότητα, Δικαιώματα να σταθεί στο ίδιο «σανίδι» με κάποιον που θέλει να τα καταργήσει όλα αυτά.

Στην εποχή του non-political και του «να ’μαστε όλοι καλά», αυτά φαίνονται ψιλά γράμματα.

Μπορεί η μουσική να μας ενώσει όταν μιλάει γενικά για έρωτες, αγάπες, δράκους, σπαθιά και μπύρες, αλλά όχι όταν μιλάει για τρόπους και στάσεις ζωής.

Η τέχνη έχει πολλές μορφές· υπάρχουν οι Manowar, υπάρχουν και οι Rage Against The Machine· υπάρχει ο Σεφερλής, υπάρχουν και οι Monty Python. Μπορεί σε κάποιον να αρέσουν και τα δύο, αλλά πρέπει να μπορεί να ξεχωρίζει πότε και γιατί επιλέγει την κάθε έμφασή τους.

Όπως έλεγε κι ένας παλιός πάνκης φίλος που ενίοτε πήγαινε σε β’ διαλογής σκυλάδικα: «Το ένα είναι διασκέδαση, το άλλο είναι τρόπος ζωής».