Αποκλειστική συνέντευξη της Helena Kotina (Nervosa) στο mosh

English version

Σε μια περίοδο όπου οι Nervosa ετοιμάζονται να εξαπολύσουν το νέο τους άλμπουμ "Slave Machine" και ήδη έχουν δώσει το πρώτο εκρηκτικό δείγμα γραφής, η ελληνική παρουσία στη μπάντα συνεχίζει να γράφει τη δική της δυναμική ιστορία. Η Helena Kotina είναι η κιθαρίστρια ενός από τα πιο δραστήρια thrash σχήματα παγκοσμίως και μια μουσικός που έχει περάσει από τη local σκηνή στα διεθνή stages, κουβαλώντας μαζί της πείσμα, τεχνική και αυθεντικότητα.

Με ασταμάτητα live σε κάθε γωνιά του κόσμου και έντονη δημιουργική δραστηριότητα, η Έλενα βρίσκεται σε μια φάση απόλυτης κινητικότητας. Σε αυτή τη συνέντευξη, μιλά αποκλειστικά στο Mosh για το επερχόμενο άλμπουμ των Nervosa, τη ζωή στον δρόμο, τη δημιουργία μέσα σε ένα παγκόσμιο σχήμα και τη δική της ξεχωριστή πορεία.Και την ευχαριστούμε πολύ γι'αυτό!

Οι Nervosa ετοιμάζονται να κυκλοφορήσουν νέο άλμπουμ και ήδη έχουμε ακούσει το πρώτο δείγμα. Τι μπορούμε να περιμένουμε σε επίπεδο ήχου και ενέργειας; Υπάρχει κάποια κατεύθυνση που διαφοροποιεί αυτόν τον δίσκο από τις προηγούμενες δουλειές της μπάντας;

Ο ήχος θα είναι βαρύς και η ενέργεια μπόλικη σίγουρα.Το 1ο σινγκλ Slave Machine περιγράφει ακριβώς το τι θα επακολουθήσει και το θέλαμε από αυτό το άλμπουμ.Δηλαδή,προφανώς θέλαμε να πατήσουμε στα προηγούμενα και να σεβαστούμε ότι έχουν κάνει οι Nervosa ως τώρα,γιατί αυτό έχει χτίσει και τη μπάντα,αλλά θέλαμε να πάμε ένα βήμα παραπέρα.Θελαμε να πετύχουμε ένα πιο brutal αποτέλεσμα,αλλά όχι με την έννοια του extreme, αλλά του ήχου και της όλης αίσθησης του concept και όλου του vibe του δίσκου.Απο το Jailbreak που ήταν ο προηγούμενος δίσκος το vibe τώρα είναι λίγο πιο σκοτεινό και προσπαθήσαμε στον ήχο να κάνουμε κάτι πιο μελωδικό αλλά βαρύ και με περισσότερα grooves,σαν συνολικό αποτέλεσμα το θέλαμε βαρύτερο.Και νομίζω ανέβηκαν σε αυτόν τον δίσκο οι ταχύτητες εν σχέση με το Jailbreak που περιείχε κομμάτια ανεβαστικά με άλλο vibe.Τώρα είναι into the face από την αρχή ως το τέλος,δε κάναμε πίσω πουθενά,ούτε εκπτώσεις Πρέπει να γράψαμε από τα πιο γρήγορα κομμάτια,έτσι μας βγήκε και το αφήσαμε εκεί!

Μπαίνοντας στις Nervosa, βρέθηκες κατευθείαν σε ένα συγκρότημα με έντονη ταυτότητα και παγκόσμια παρουσία. Πώς ήταν για σένα η διαδικασία ένταξης και δημιουργίας μέσα σε ένα ήδη «δεμένο» σχήμα;

Γενικά αυτό ήθελα να κάνω,το βήμα παραπάνω και ότι η μπάντα είχε ήδη αναγνωρισιμότητα, ήδη είχε άλμπουμς και έκανε παγκόσμια τουρ και είχε χρόνια πορεία με έκανε κι εμένα να ωριμάσω πιο γρήγορα. Έπεσα κατευθείαν στα βαθιά,εκεί που έκανα μικρά τουρ στην Ελλάδα ξαφνικά βρέθηκα στην άλλη άκρη του κόσμου με δύο μήνες τουρ και αυτό με βοήθησε να το πάρω όλο πιο σοβαρά, μπαίνεις γενικά σε μια άλλη διαδικασία.Το βλέπεις αλλιώς,μπορεί να παίζεις κάθε βράδυ,να έχεις 30 συναυλίες μπροστά σου χωρίς κενό.Αρχίζεις να είσαι υπεύθυνος για τον εαυτό σου και σαν μουσικός και σαν άτομο. Εννοείται σε όλο αυτό πρέπει να κρατήσεις μια σταθερή πορεία, δεν είναι μόνο τα τουρ και ς όταν γυρνάς πίσω,καμιά φορά η δουλειά που κάνουμε σπίτι μας είναι πιο πιεστική και αγχωτική από το τουρ. Διότι έχεις να δουλέψεις σε πράγματα που αφορούν το μέλλον. Γυρνάμε κάθε φορά και σκεφτόμαστε τα επόμενα βήματα και δουλεύουμε σε επόμενο δίσκο που μπορεί να κυκλοφορήσει και σε δύο χρόνια,κι αυτά είναι ώρες αμέτρητες, οπότε πρέπει να μπεις σε ένα mindset που πρέπει να φροντίζεις για όλα. Αλλά ότι η μπάντα έχει ήδη υπερβολική εμπειρία σε σχέση με μένα ήταν κάτι το οποίο το λάτρεψα, ήταν σίγουρα πρόκληση και αυτό που ήθελα, οπότε δεν υπήρχε περίπτωση να κάνω πίσω. Και παρόλο που όλα ξεκίνησαν αμέσως αισθάνομαι καλύτερα γιατί με βοήθησε. Παράδειγμα: Ξεκίνησα με δύο μήνες τουρ σε Λατινική Αμερική, οπότε αν έχεις περάσει από αυτό,άλλα πράγματα σου έρχονται πιο εύκολα!

Ο νέος δίσκος γράφτηκε μέσα σε μια περίοδο συνεχών περιοδειών και έντονου ρυθμού ζωής. Πώς επηρεάζει αυτό τη σύνθεση και τη δημιουργικότητα; Γεννιούνται ιδέες πιο εύκολα στον δρόμο ή στο στούντιο;

Η αλήθεια είναι πως αυτός ο δίσκος γράφτηκε σε πολλά μέρη και διαφορετικές χρονικές στιγμές.Κάποια κομμάτια έχουν γραφτεί πολύ πιο πριν μπορεί και από το 2024, κάθε φορά που γυρναγαμε από τουρ ξέραμε ότι πρέπει να δουλέψουμε πάνω στο επόμενο υλικό, τα ενάμιση - δύο χρόνια το τουρ ήταν συνεχόμενο αλλά ξέραμε πως πρέπει να κυκλοφορήσουμε έναν δίσκο στα επόμενα 3 χρόνια, οπότε στα ενδιάμεσα δουλεύαμε. Αυτό ήταν μια απόφαση που το κάναμε και δεν είπαμε π.χ ο δίσκος θα βγει στα 4 χρόνια (δε θέλαμε να αφήσουμε τόσο κενό). Πολλές φορές το συζητάγαμε όσο ήμασταν στο τουρ ή είχαμε τελειώσει κάποιο κομμάτι ενώ ήμασταν ακόμα σε τουρ και είχαμε 1-2 μέρες κενό. Τώρα αν είναι ποιο δύσκολο ή εύκολο στο στούντιο ή όταν είσαι περιοδεία, εξαρτάται. Από τη μια ήταν καλό που είχαμε χρόνο όλες μαζί και είχαμε και αυτό το brainstorming όλη την ώρα. Μιλάγαμε και αναλύαμε ιδέες και θέματα,concept, και για όλα. Ήταν πιο εύκολο να τα έχουμε όλα αυτά έτοιμα. Εννοείται όταν είσαι στο στούντιο είναι όλα πιο οκ, γιατί είσαι πιο ήρεμος, αλλά άλλες φορές το στρες λειτουργεί αντίστροφα,π.χ έχεις 2 μέρες να τελειώσεις κάτι. Σε κάνει να είσαι υπερβολικά συγκεντρωμένος και βοηθούσε στο να έρχονται ιδέες και να βάζεις τα πράγματα στη σειρά τους αμέσως. Προφανώς και για μένα ήταν περίεργο, είμαι ανοιχτή στη όποια πρόκληση κι εφόσον είχαμε ιδέες και ήμασταν όλες στην ίδια σελίδα το ήθελα και ανυπομονούσα. Ήταν μια από τις πιο στρεσαρισμενες χρονιές.

Έχεις παίξει live σε χώρες και ηπείρους που για πολλούς μουσικούς μοιάζουν άπιαστο όνειρο. Υπάρχει κάποια συναυλία ή κάποιο κοινό που σε σημάδεψε πραγματικά και σου θύμισε γιατί κάνεις αυτή τη ζωή;

Προφανώς και υπάρχουν στιγμές, αρκετές κιόλας που σου θυμίζουν γιατί το κάνεις όλο αυτό και γιατί συνεχίζεις παρόλες τις δυσκολίες και αντιξοότητες που μπορούν να βρεθούν στο δρόμο. Σίγουρα μια από τις αναμνήσεις και στιγμές αυτές ήταν ένα φεστιβάλ που παίξαμε στη Κίνα τον Απρίλιο του '25. Ήταν μια περίεργα ωραία εμπειρία,δεν είχαμε πληροφορίες για αυτό το φεστιβάλ,και τελικά φτάσαμε και ήταν ένα υπερβολικά μεγάλο φεστιβάλ,και από τη στιγμή που αρχίσαμε να παίζουμε από κάτω γινόταν ένα χάος!Δε ξέραμε τι να περιμένουμε,ούτε μπορούσαμε να ξέρουμε ούτε το κοινό τι να περιμένει. Ήταν μια ξεχωριστή,περίεργη και όμορφη μέρα. Επίσης το Hammersonic festival στην Ινδονησία, ήταν άλλη μια εμπειρία που έχουμε να λέμε. Γενικά νομίζω κάθε ήπειρος,κάθε χώρα έχει τα δικά της. Λατινική Αμερική λατρεύουμε το κοινό εκεί,τα δίνει όλα, Ευρώπη έχει άλλα χαρακτηριστικά, Αμερική είχαμε δώσει μια από τις καλύτερες συναυλίες μας μέσα σε κλαμπ και δε το πιστεύαμε, στο Brooklyn και το New Jersey, ήταν σίγουρα από τις καλύτερες συναυλίες.

Πριν αλλά και παράλληλα με τις Nervosa, έχεις δραστηριοποιηθεί σε διαφορετικά projects και συνεργασίες. Πόσο σημαντικό είναι για σένα να κρατάς ανοιχτούς πολλούς δημιουργικούς δρόμους και όχι μόνο έναν;

Ναι, γενικά πιο πριν είχα και άλλες μπάντες και προτζεκτς που έχω ακόμα, αλλά πλέον δεν υπάρχει τόσος χρόνος να τρέχουν όλα μαζί αφού προτεραιότητα είναι οι Nervosa με εντατικό πρόγραμμα, αλλά πιστεύω ότι είναι πολύ σημαντικό για όλους τους μουσικούς να έχουν κι άλλα πράγματα παράλληλα προκειμένου να ξεφεύγεις, να ακούς και να βλέπεις και κάτι άλλο και να ασχολήσε. Να κάνεις ένα διάλειμμα από όλο αυτό είναι καλό και για εσένα και για τη μπάντα. Γυρνάς πίσω με περισσότερα ακούσματα, μπορεί να ακούγεται λίγο παράξενο αν θα με ρωτήσεις που θα με βοηθήσουν εμένα τα blues ή η jazz στο να γράφω και να παίζω μέταλ. Και όμως όσα περισσότερα ακούσματα έχεις, όσο και περισσότερο αφήνεις τον εαυτό σου να δοκιμάσει πράγματα και να δοκιμαστεί σε άλλα είδη, τόσο καλύτερο είναι για αυτό που κάνεις σαν κύριο πράγμα.

Ξεκίνησες από την ελληνική metal σκηνή και πλέον βρίσκεσαι σε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα thrash metal σχήματα παγκοσμίως. Κοιτώντας πίσω, ποιο θεωρείς ότι ήταν το πιο καθοριστικό βήμα σε αυτή τη διαδρομή;

Νομίζω ότι υπάρχουν πολλά βήματα τα οποία σε οδηγούν στη στιγμή που είναι να ξεκινήσουν όλα, σίγουρα ένα είναι όταν ξεκινήσαμε να παίζουμε μεγαλύτερα shows με τους Daffodil και εκεί συνειδητοποίησα ότι αυτό θέλω να κάνω, και εκεί είπα πως δε πρόκειται να κάνω πίσω, επίσης η στιγμή που ήρθε η πρόταση και δέχτηκα και την πρόκληση. Όλα ξεκίνησαν εκτός Ελλάδας με ένα μεγάλο τουρ στη Λατινική Αμερική το οποίο ήταν από τα μεγαλύτερα μαθήματα που θα μπορούσα να πάρω. Day one: Πάμε! Αυτό. Από το 0 ως το 100 θα δεχτείς κάποια τέτοια πρόκληση, ήταν σίγουρα μεγάλο!

Με τον νέο δίσκο των Nervosa να πλησιάζει, τι είναι αυτό που σε ενθουσιάζει περισσότερο για αυτή την κυκλοφορία; Υπάρχει κάποιο στοιχείο του άλμπουμ που ανυπομονείς ιδιαίτερα να παρουσιάσετε ζωντανά;

Ναι πραγματικά ανυπομονώ όσο δε πάει για την κυκλοφορία και ο Απρίλιος μου φαίνεται μακριά! Αλλά είναι χαρούμενη που μπορέσαμε να κυκλοφορούμε το 1ο σινγκλ και να δείξουμε στον κόσμο το ετοιμάζουμε, είμαστε υπερβολικά χαρούμενες για την ανταπόκριση του κόσμου. Ανυπομονώ να παίξουμε live τα νέα κομμάτια γιατί είναι για εμάς μια πρόκληση. Τα τελευταία χρόνια παίζανε τα παλαιότερα ή του προηγούμενου δίσκου ξανά και ξανά, οπότε φτάνεις σε ένα σημείο που λες "οκ μου αρέσουν αυτά τα τραγούδια,τα αγαπώ αλλά πάμε για τα επόμενα". Αυτή η πρόκληση το να μπορέσεις να δώσεις ζωντανά αυτά που έχεις ηχογραφήσει το περιμένω πως και πως. Πάντα ανυπομονείς να δεις και την αντίδραση του κόσμου στις συναυλίες όταν παίζεις υλικό για πρώτη φορά γιατί ίσως κάποιες φορές σκέφτεσαι "Α αυτό είναι ωραίο να το παίξουμε live" αλλά ίσως να μη λειτουργεί τόσο καλά για τον οποιοδήποτε λόγο. Αυτό είναι μια έξτρα αγωνία και περιέργεια.

Παράλληλα με τις Nervosa, έχεις κυκλοφορήσει και το προσωπικό σου EP One of Those Days, όπου φαίνεται μια πιο προσωπική πλευρά σου ως μουσικός. Τι σε ώθησε να δημιουργήσεις αυτό το υλικό και πόσο διαφορετικά ένιωσες γράφοντας κάτι που φέρει αποκλειστικά τη δική σου υπογραφή;

Η αλήθεια είναι ότι άρχισα να συνθέτω το ΕΡ πριν ενταχτω στις Nervosa,η κυκλοφορία απλά ήταν κοντά όταν ήρθαν. Αυτό που με έκανε να το κάνω ήταν ότι είχα αρχίσει να μαζεύω πολλές ιδέες στην άκρη οι οποίες δε χωραγαν σε κάποια από τις μπάντες που έπαιζα και δεν θα ήθελα να τις αφήσω στην άκρη, δεν είχα στο μυαλό μου να κάνω κάποια μπάντα το έβλεπα σαν στούντιο project και μου αρέσει να μην κάθομαι οπότε στο ενδιάμεσο απ'όλα το έκανα και ήταν κάτι που επίσης με βοήθησε να ωριμάσω καθώς όλες οι αποφάσεις είτε για τη σύνθεση είτε οτιδήποτε που έχει να κάνει με αυτό το ΕΡ έπρεπε να έρθει από εμένα. Οπότε έπρεπε να είναι υπεύθυνη για όλα κάτι που πριν δεν είχα κάνει, πάντα ήμουν σε μπάντες, υπήρχε η συζήτηση με άλλους κ.τ.λ.

Αυτή η διαδικασία με βοήθησε να ωριμάσω και να ψαχτώ περισσότερο, μου άνοιξε τα μάτια σε πολλούς τομείς όχι μόνο να παίζω κιθάρα και να γράφω τα δικά μου μέρη

Με τόσα live, ταξίδια, στούντιο και projects να τρέχουν ταυτόχρονα, αν έπρεπε να περιγράψεις την τωρινή φάση της ζωής σου με μία λέξη ή εικόνα, ποια θα ήταν;
Κλείνοντας, ο χώρος είναι δικός σου — θέλεις να στείλεις ένα μήνυμα ή ένα shout-out στο Mosh και σε όποιον μας διαβάζει, όπως εσύ θέλεις;

Γενικά είναι ένα όνειρο που ήθελα από πάντα, από την πρώτη μέρα που έπιασα τη κιθάρα αλλά εννοείται αυτό δεν έρχεται από μόνο του και χρειάζεται τόνους δουλειάς και δουλειά που ποτέ δε σταματά, είναι ένα συνεχόμενο πράγμα που μπορεί να γίνεται δύσκολο, να υπάρχουν εμπόδια, αλλά πάντα στο τέλος έρχεται η στιγμή που λες ότι αξίζει το παραμικρό.

Ευχαριστώ πάρα πολύ το mosh για αυτήν την συνέντευξη και μείνετε συντονισμένοι γιατί σύντομα έχουμε περισσότερα πράγματα που έρχονται, μέχρι τον Απρίλιο που θα κυκλοφορήσει το νέο άλμπουμ!