Photo credits
Το τελευταίο κεφάλαιο στην ιστορία των Megadeth
Τίτλοι τέλους για τον Mega-Dave & Co. μετά από μια λαμπρή καριέρα 40 ετών, γεμάτη σκαμπανεβάσματα, αψιμαχίες με πρώην μπάντες, τσακωμούς και παρεξηγήσεις με πρώην μέλη απ’ τη μία, αλλά και επιτυχίες, δόξα, παγκόσμιες περιοδείες και καθολική αναγνώριση!
Την ιστορία του εκκεντρικού Αμερικανού κιθαρίστα λίγο-πολύ όλοι τη γνωρίζουμε, οπότε θα επικεντρωθούμε στο δια ταύτα, ήτοι στο τελευταίο του πόνημα, τιτλοφορούμενο λακωνικά απλώς με το όνομα της μπάντας. Ας δούμε λοιπόν τι παίζει στο κύκνειο άσμα του μυθικού αυτού συγκροτήματος.
Αρχή με το Tipping Point, ένα γρήγορο, thrashy, κλασικό Megadeth κομμάτι που παραπέμπει στις παλιές καλές μέρες της μπάντας και που αποτελεί το καλύτερο εναρκτήριο λάκτισμα για να σε βάλει στο κλίμα! Συνέχεια με τα πιο mid-tempo I Don’t Care & Hey God?, που θυμίζουν περισσότερο τη μεσαία τους περίοδο, και ξανά βουτιά στο παρελθόν με το σπιντάτο Let There Be Shred!
Γενικά, ο δίσκος κινείται στο στυλ των άλμπουμ της μετά-Countdown to Extinction εποχής, δηλαδή πιο κοντά στο κλασικό heavy metal, με κάποιες speed/thrash σφήνες εδώ κι εκεί. Και χωρίς να είναι ο δίσκος που θα σου αλλάξει τη ζωή, παρ’ όλα αυτά σίγουρα δεν είναι και γεώμηλο επιπέδου Risk ή Super Collider: κυλάει ευχάριστα και αβίαστα και μπορώ να πω ότι ο ξανθός αποχωρεί αξιοπρεπέστατα, με το κεφάλι ψηλά!
Στα θετικά επίσης το ότι πρόκειται για ένα καθαρά, 100% Megadeth άλμπουμ, με όλα τα χαρακτηριστικά τους στοιχεία να είναι παρόντα, δηλαδή τα κλασικά Mustaine riffs & shredding solos και φυσικά η σαρκαστική, ειρωνική, χαιρέκακη, βιτριολική χροιά της φωνής του! Η παραγωγή και ο ήχος άψογα, και ίσως το μοναδικό ψεγάδι που θα μπορούσε να βρει κάποιος είναι τα overproduced τύμπανα, αλλά θεωρώ πως αυτό είναι «ψιλά γράμματα».
Highlight του δίσκου η επανεκτέλεση του θρυλικού έπους Ride the Lightning, που είχε γράψει ο Mustaine μαζί με την παλιά του μπάντα, όπου —όπως και με τα Mechanix & Hangar 18 (π.χ. το main riff του Hangar είναι ίδιο ακριβώς με το Call of Ktulu, απλώς παιγμένο ως συγχορδία, σε αντίθεση με το Call που παίζεται ως άρπισμα, δηλαδή διαδοχικά η μία νότα μετά την άλλη)— μας παραδίδει τη δική του εκδοχή του κομματιού. Και αν αναρωτιέστε αν είναι καλύτερο απ’ το πρωτότυπο, η γνώμη μου είναι πως όχι, για τον απλούστατο λόγο ότι η πελώρια ηχάρα και η ατμόσφαιρα του πρωτότυπου δεν μπορεί να ξεπεραστεί ποτέ και από κανέναν!
Farewell λοιπόν, μαστρο-Dave… σ’ ευχαριστούμε για τις γαμάτες μεταλλικές στιγμές που μας χάρισες όλα αυτά τα χρόνια και ραντεβού στο επερχόμενο live τους το καλοκαίρι για το ύστατο χαίρε!
“On the day I was born, a guitar in my hands
The earth started rumbling, a thunderous command
To bash and to thrash, to bang my head
To smash my guitar and let there be shred!”
