Song #3: Έτρεξα μέσα στην καταιγίδα. Για εμένα.

Ένα τραγούδι, μία προσωπική εξομολόγηση, ένας καθρέφτης και η απόφαση να μη φύγω ξανά από το κάδρο μου

Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι.

Μέχρι που περπατούσα στο κρύο, έβαλα στα ακουστικά μου το Song #3 των Stone Sour και για πρώτη φορά δεν ένιωσα ότι κάποιος μου τραγουδάει. Ένιωσα ότι μιλάω εγώ σε εμένα.

Το συγκεκριμένο τραγούδι -από τα αγαπημένα μου of all times- είναι από εκείνα τα κομμάτια που τα λες «ερωτικά» από συνήθεια. Γιατί μιλάνε για αφοσίωση, για το «θα τρέξω μέσα στην καταιγίδα για εσένα», για το μαζί. Από αυτά που ποθείς κάποιος να σου τα αφιερώσει. Αλλά αν σταθείς λίγο αλλιώς, αν αλλάξεις ελάχιστα μόνο το κάδρο, το τραγούδι κάνει κάτι επικίνδυνα όμορφο: γυρίζει προς τα μέσα.

Κι αν όλοι αυτοί οι στίχοι δεν απευθύνονται σε κάποιον άλλον;

Κι αν απευθύνονται σε εσένα;

No one else has ever loved me
No one else has ever tried
I never understood
How much I could take

Για χρόνια νόμιζα ότι δεν άντεχα. Για πάρα πολύ καιρό έζησα μέσα σε μια κατάσταση, η οποία ήταν ψυχοφθόρα και αμείλικτη. Η ζωή μου δεν είχε χρώμα, είχε μόνο γκρι. Αλλά το φλατ το γκρι. Μία ευθεία γραμμή χωρίς καμία ενέργεια μέσα της. Απλά υπήρχε και απλά υπήρχα για να περνάει και αυτή η μέρα. Βίωνα τα πράγματα και κάπως… επιβίωνα. Δεν καταλάβαινα πόσα μπορούσα να αντέξω, γιατί κανείς -ούτε εγώ η ίδια- δεν είχε δοκιμάσει πραγματικά να με κρατήσει όρθια. Η οικογένειά μου ήταν πάντα στο πλάι μου και τους είμαι ευγνώμων για αυτό. Αλλά… δεν ήταν αρκετό. Γιατί όταν περνάς δύσκολα, ειδικά για πολύ καιρό, συνηθίζεις να χαμηλώνεις τον πήχη. Να λες «μέχρι εδώ είμαι». Και εγώ τον είχα χαμηλώσει δραματικά. Κι όμως, ο πήχης ήταν πάντα ψηλά. Απλώς, ήταν η φάση που δεν τον έβλεπα καν.

Then I saw the worst was over
 When I laid my eyes on you

Και έρχεται εκείνη η στιγμή. Εκείνη που καταλαβαίνεις ότι το χειρότερο έχει περάσει. Δεν ήταν θριαμβευτική. Δεν είχε μουσική υπόκρουση, ούτε πανηγύρια. Ήταν ήσυχη. Ήταν εκείνη η περίεργη ηρεμία μετά από χρόνια καταιγίδας. Και το «εσύ» σε αυτόν τον στίχο δεν ήταν κάποιος άλλος. Ήμουν εγώ. Όταν επιτέλους με κοίταξα χωρίς οίκτο, χωρίς θυμό, χωρίς απόγνωση. Είδα εμένα.

Απλώς… με είδα.

I was gone until
I finally saw your face

Υπάρχει μία στιγμή -εκείνη η στιγμή- που συνειδητοποιείς ότι ήσουν απών από τη ζωή σου. Που άφηνες άλλους ανθρώπους να καθορίσουν την καθημερινότητά σου και αυτοί την γέμιζαν με μαυρίλα (don’t get me wrong, έχω μαυρίλα μέσα μου, αλλά την όμορφη, την φωτεινή μαυρίλα). Και ήσουν απών, όχι γιατί δεν ζούσες, αλλά γιατί δεν υπήρχες μέσα της. Έπαιζες ρόλους, κάλυπτες ανάγκες, επιβίωνες… day by day.

Θυμάμαι που ο πατέρας μου, μου είχε πει κάποια στιγμή:

«κοριτσάκι μου δεν ακούμε πια το γέλιο σου».

Και εγώ γελάω… γελάω ακόμα και με τα πιο χαζά πράγματα. Με είχε στιγματίσει αυτή του η φράση.

Αλλά έρχεται αυτή η ώρα που στέκεσαι μπροστά στον καθρέπτη και λες: «ΟΚ. Αυτή είμαι». Με όλα. Με τα τραύματα, τα λάθη, τις αντοχές και τις «βαλίτσες». Και για πρώτη φορά δεν θες να φύγεις από το κάδρο.

I have gone beyond my years
I've wasted half my life
But I found it all in you

Στα 46 μου δεν έχω αυταπάτες. Δεν ήρθε κανείς με φακό να μου δείξει που είναι το τέλος του σκοτεινού τούνελ. Εγώ ήμουν αυτή που επέτρεψε στον εαυτό της να μπει μέσα στον βούρκο, αλλά τελικά εγώ ήμουν αυτή που βρήκα την κληματσίδα και κατάφερα να τραβηχτώ έξω. Δεν ήταν εύκολο το τράβηγμα. Πήρε καιρό. Αλλά ναι, στην τελική, με έσωσα. Έσωσα τη Φανή μου. Και ταυτόχρονα έσωσα και εμένα. Δεν είναι εγωιστικό. Είναι αλήθεια.

Out of all the past confusion
Out of all the common spite
 Just tell me I am yours
’Cause you are mine

Κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσεις να ζητάς επιβεβαίωση απ’ έξω. Να περιμένεις κάποιον να σου πει ότι αξίζεις, ότι είσαι αρκετός, ότι μπορείς. Γιατί αν δεν στο πεις εσύ, ό, τι κι αν ακούσεις δεν θα φτάσει ποτέ μέχρι μέσα. Σήμερα ξέρω ότι ανήκω σε εμένα. Και αυτό δεν με απομονώνει. Με γειώνει. Ξέρω ότι πατάω στα δύο μου πόδια και αυτά πατάνε καλά στη Γη. Ξέρω ότι είμαι αρκετή. Αν όχι για τους άλλους, για εμένα. «Σε όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε».

Το ένστικτό μας το ξέρει. Πάντα το ήξερε. Είναι εκείνη η φωνή μέσα μας που δεν ουρλιάζει, αλλά επιμένει. Που σου λέει τι δεν πάει καλά, πριν καν το παραδεχτείς εσύ ο ίδιος στον εαυτό σου. Που σου δείχνει τον δρόμο, ακόμα κι όταν δεν τον βλέπεις. Το μυστικό δεν είναι έξω. Είναι μέσα μας. Αρκεί… να το εμπιστευτούμε.

And if you cried out for more
 If you reached out for me
I would run into the storm
Just to keep you here with me

Αν σήμερα έπρεπε να δώσω μια συμβουλή στη μικρή Φανή θα ήταν αυτό: μην εγκαταλείψεις ποτέ τον εαυτό σου. Be proud of who you are, με τα καλά και τα στραβά σου. Γιατί όλοι μας είμαστε μοναδικοί, ο καθένας με τον δικό του τρόπο.

Και ναι θα μπω στην καταιγίδα αν χρειαστεί. Όχι για να αποδείξω κάτι. Αλλά γιατί αξίζει. Γιατί… αξίζω.

Το bottom line είναι ότι όποια μαλακία κι αν ήρθε στη ζωή μου, όποια κατάσταση κι αν βίωσα, δεν μετανιώνω για τίποτα. Όλες αυτές οι συνθήκες με διαμόρφωσαν στον άνθρωπο που είμαι σήμερα. Και είμαι περήφανη για τη Φανή μου σήμερα. Γιατί, επιτέλους, ξέρω ποια είμαι, ξέρω τι δυνατότητες έχω και ξέρω ότι θα τα καταφέρω, no matter what.

It doesn't really matter what you do or say
 I'm never going anywhere anyway
'Cause when I'm dying for you
 I've never felt so alive

Είναι αυτή η όμορφη ηρεμία που, στην ηλικία μου, αποζητάς. Που νιώθεις καλά στο πετσί σου. Που δεν χρειάζεται να ξεπεράσεις τον εαυτό σου, δεν χρειάζεται να νιώθεις ότι πρέπει να είσαι αρεστός σε όλους. Αυτή η ηρεμία που φωνάζει μέσα σου «είμαι εγώ και γουστάρω που είμαι εγώ». Και τότε βρήκα ξανά το γέλιο μου. Το βροντερό γέλιο μου, που βγαίνει από μέσα μου και ακούγεται παντού.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο «ροκ» πράγμα από όλα: να αγαπάς βαθιά μέσα σου τον εαυτό σου, όχι γιατί πρέπει να είναι τέλειος, αλλά γιατί είναι ο μόνος που θα είναι πάντα εκεί.