Όταν η σκηνή στάζει sex appeal

Η Sean Yseult δεν υπήρξε ποτέ διακοσμητική παρουσία στους White Zombie. Με εκείνη την σκοτεινή, σχεδόν κινηματογραφική αισθητική της και το μπάσο χαμηλά κρεμασμένο, δεν ζητούσε ποτέ την προσοχή -την απαιτούσε. Δεν στεκόταν απλώς δίπλα στον Rob Zombie - κρατούσε τον ήχο χαμηλά και απειλητικά.

(Ναι, μπαίνει και γιατί είναι παραγγελία του Αλέξανδρου. Και ναι, είναι απλά γαμάτη).

Η Nitta Strauss δεν είναι απλώς «η κιθαρίστρια του Alice Cooper». Είναι από εκείνες τις παρουσίες που σε κάνουν να κοιτάς τη σκηνή αλλιώς. Με τεχνική ακρίβεια, ενέργεια που ξεχειλίζει και σώμα που κινείται σαν να είναι μέρος της ίδιας της κιθάρας, η Nita δεν παίζει για να εντυπωσιάσει. Παίζει για να κυριαρχήσει.

Η Floor Jansen δεν χρειάζεται εισαγωγή. Δυναμικότητα, έλεγχος, φωνητική ικανότητα που πατάει επάνω σου. Η τραγουδίστρια των Nightwish είναι η απόδειξη ότι η δύναμη από μόνη της είναι ερωτική. Όταν τραγουδάει, δεν κοιτάς απλώς -υποτάσσεσαι. Η σκηνή δεν την φιλοξενεί… της ανήκει.

Η Poppy είναι το παράδοξο του μοντέρνου sexiness. Είναι η σύγχρονη σύγχυση σε ανθρώπινη μορφή. Γλυκιά, σχεδόν παιδική, η τύπισσα σε κάνει να αναρωτιέσαι αν πρέπει να την θαυμάζεις ή να την φοβάσαι. Ίσως και τα δύο.

Η Alissa White-Gluz των Arch Enemy δεν προσπαθεί να τραβήξει τα βλέμματα. Δεν χαμογελά για να σε κερδίσει. Σε κερδίζει με την επιθετικότητα, αφού το growl της αποτελεί καθαρή δήλωση δύναμης. Και το να βλέπεις μια γυναίκα να ελέγχει τόσο απόλυτα έναν τόσο ακραίο ήχο, είναι, αντικειμενικά, full on σέξι.

Η Cristina Scabbia των Lacuna Coil ισορροπεί ανάμεσα στη θηλυκότητα και τη στιβαρότητα. Δεν είναι υπερβολική, δεν είναι προκλητική. Είναι σταθερή. Και αυτή η σταθερότητα, αυτή η σιγουριά της, είναι που σε κάνει να μην παίρνεις τα μάτια σου από πάνω της.

Ο Peter Steel ήταν σχεδόν μυθικός. Ψηλός, σκοτεινός, με φωνή που έμοιαζε να βγαίνει από υπόγειο ναό. Δεν προσπαθούσε να σε κερδίσει. Σε ρουφούσε μέσα του. Και αυτή η ανεπιτήδευτη αυτοπεποίθηση ήταν που τον έκανε επικίνδυνο.

O Noah Sebastian των Bad Omens εκπροσωπεί μια νέα γενιά, μια σύγχρονη εκδοχή. Λιγότερος «θεός», περισσότερο άνθρωπος, αλλά με βλέμμα που δεν ξεφεύγεις εύκολα. Ευάλωτος και έντονος ταυτόχρονα -ένας συνδυασμός που δουλεύει σε απόλυτη αρμονία.

Ο Joe Duplantier των Gojira δεν βασίζεται στην εικόνα. Κατέχει μια γήινη, καθαρή δύναμη που τον καθιστά αυθεντικό. Και αυτή η αυθεντικότητα έχει μεγαλύτερη δύναμη από οποιαδήποτε πόζα.

Ο Corey Taylor δεν μπήκε ποτέ στη σκηνή για να είναι ωραίος. Μπήκε για να την καταπιεί. Είτε με μάσκα στους Slipknot είτε γυμνός από σύμβολα στους Stone Sour, κουβαλάει εκείνο το βλέμμα που δεν ζητά έγκριση. Η φωνή του μπορεί να γίνει απειλή, εξομολόγηση ή κραυγή μέσα σε δευτερόλεπτα. Και αυτό το εύρος είναι που τον κάνει επικίνδυνα ελκυστικό. Δεν είναι ο τύπος που θα σε εντυπωσιάσει με πόζα. Είναι ο τύπος που θα σε κερδίσει με ένταση. Και όταν ένας άντρας έχει τόσο έλεγχο πάνω στο χάος, αυτό είναι - ας το πούμε καθαρά - σέξι.

Ο Fotis Benardo των SixForNine, εκτός από σπάνια όμορφος, σε καθηλώνει τόσο με το ταλέντο όσο και με την παρουσία του. Κι όταν ο lead singer κουβαλάει τέτοια ένταση μέσα του χωρίς να υπερβάλει, το αποτέλεσμα είναι καθαρό. Δεν είναι θεατρικός, είναι παρών, με μια φωνή που ξέρει να χτίζει κορύφωση. Αυτό δημιουργεί ένα περίεργο μείγμα αυτοπεποίθησης και ελέγχου που δύσκολα αγνοείται.

Last but certainly not least, ο υπερσέξι άντρας όλων των εποχών. O Lenny Kravitz δεν χρειάζεται συστάσεις. Είναι το παράδειγμα που κλείνει τον κύκλο. Ναι διαφορετικό είδος μουσικής από τους προαναφερθέντες, αλλά ένα icon που δεν θα μπορούσε να λείπει από τη λίστα. Στυλ, groove, εμπειρία. Δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα και αυτό τον κάνει απλά ακαταμάχητο.